“Als professional wéét ik dat ‘nee’ ook een antwoord is, en toch…”

Soms beland je ongewild en ongepland in een situatie waar je niet wilt zijn.

Een kleine familie, waar niemand contact met elkaar heeft. Een overlijden van één van de broers maakt dat de politie contact zoekt met een zus.

Dan belt zus mij, het telefoon nummer heeft ze van de gemeente, met de vraag: ‘ wat gaat er gebeuren met mijn broer?’. Na veel uitzoekwerk, veel heen en weer bellen met instanties en familie wordt duidelijk dat er geen financiële middelen zijn, bij géén van de broers en zussen.

Een familie bestaande uit alcoholisten, uitkeringsgerechtigden en zieken.

Het zal een gemeentelijke uitvaart worden, een crematie met zo min mogelijke kosten. Zus is wat confuus…of er écht geen mogelijkheid is om íets te doen? Ik moet haar teleurstellen, géén begrafenis, géén dienst. Ze geeft aan ‘dat het niet anders is’.

Er zijn inderdaad geen andere mogelijkheden, geen escapes of vangnetten.

Ik stel voor dat ik mijn best wil gaan doen om vóór de crematie aan te kunnen zorgen dat er tóch een kort afscheid kan zijn in een rouwkamer, maar dat dit ook wel het enige is. Zus betwijfelt of de andere broers en zussen zullen komen en om alleen te komen vind ze te confronterend. Uit haar woorden merk ik dat ook zíj baalt van alles en zéker van de familie, dus ‘nee, dan is het niet anders’.

Ik ga met een onbevredigend gevoel terug naar huis. Als professional wéét ik dat ‘nee’ ook een antwoord is, toch merk ik dat in dit fantastisch mooie vak, gevoelsmatig dat woordje ‘nee’ zoveel méér te weeg brengt.

Óók bij mij.